Argentyna...14.09.2005 - 03.10.2005
Długie przygotowania, mnóstwo wyrzeczeń i oszczędności, ale w końcu jesteśmy...Argentyna.
Już na lotnisku można zauważyć wszędobylskie "Maniana". Tutaj nikomu sie nie spieszy, każdy ma czas na wszystko.
A Sławek znalazł czas żeby zgubić swoją walizkę...odzyskał ją dopiero po tygodniu ale Lufthansa dba o swoich klientów i dostarczyła ją do rąk własnych.
Do Argentyny przylecieliśmy na zaproszenie tutejszej Polonii, która godnie nas przywitała. Warunki, które nam zapewniono nieco odbiegały od wszelakich norm, ale czymże byłby wyjazd bez niespodzianek...
Zwiedzanie rozpoczeliśmy od Buenos Aires, potem na północ region Missiones, wodospady Iguazu, Cordoba, Rosario aby znowu powrócić do Buenos.
Wyjazd ten był wyjątkowy nie tylko ze względu na egzotykę, ale również ze względu na nowe doświadczenia i refleksje.
Daleko, Daleko, za morzem daleko...
Pomimo ogromnej odległości można było się tu poczuć jak w domu.
Kiedy ludzie dowiadywali się skąd jesteśmy mówili...aaaa Polonia, Wałęsa, Wojtyła, Warszawa...
Będąc w Obera, Wanda czy Apostoles, możesz pospacerować po ulicy Polskiej, lub usiąść na Placu Rzeczypospolitej Poslkiej.
Daleko, za morzem daleko...Kraj rodzinny Matki mej...
Te słowa po raz pierwszy nabrały dla nas sensu...nie spodziewaliśmy sie takiej reakcji...
Gdy pierwszy raz ją zaśpiewaliśmy...łza kręciła sie każdemu w oku...nie potrafiliśmy zaśpiewać całej piosenki...
Polonia stała naprzeciwko nas i płakała...
Ludzie przed koncertami pytali nas jak wygląda Polska, co się zmieniło...
Jedna starsza pani podeszła do nas i pyta, czy może porozmawiać z nami po polsku...jej mąż zmarł, teraz nie ma z kim rozmawiać...
Tutaj w Argentynie tak naprawdę poczułem, że to co robimy ma sens i sprawia radośc nie tylko nam, ale i widzom...
Prawdziwą radość...
Stoimy na scenie, śpiewamy "Szła Dzieweczka" reakcja zawsze jest taka sama, ludzie klaszczą, próbują śpiewać...
W Argentynie było nieco inaczej...Ludzie cieszyli się ze łzami w oczach...Ci którzy jeszcze pamiętali język ojczysty śpiewają razem z nami...
Podczas pobytu zajmował się nami Jacek, urodził się tutaj w Argentynie, ale jak mówi, czuje się Polakiem.
Wraz ze swoją rodziną i innymi polakami w Cordobie pracuje w Domu Polskim, prowadząc zespół folklorystyczny
Jego cel...Poświęcić się prawdziwej ojczyźnie...Polsce...zrobić wszystko aby każdy pamiętał co znaczy Polska
Podtrzymywał nas na duchu swoim "Dobrze wszystko??", nie było dla niego problemu nie do rozwiązania.
Miał z nami zostać tylko przez kilka dni został do końca... do samego odlotu do Polski...
To pożegnanie było najgorsze... nie chcieliśmy wracać
Daleko, Daleko za morzem daleko... my wróciliśmy, Jacek powiedział, że też tu wróci...
Nie jestem w stanie opisać wszystkiego...może kiedyś...jak znajdzie się czas na trylogię o Argentynie...
Póki co polecam zdjęcia...
Asia pełniąc rolę choreografa, męczy biednego Socjologa na lotnisku
Dom Polski w Buenos Aires
Przywitano san godnie...całe szczęście szybko nas przeniesiono...
Cały Zespół z Pedrem, naszym dobrodziejem...
Polski Dom w Parku Mniejszości Narodowych, zbudowany na podstawie plakatów i prospektów o Polsce
Podczas przeprowadzki nie mogliśmy się nudzić...
Oczywiście, że nie płaciliśmy za nadbagaż...
Wesoły autobus...kolorowe śiatełka malowidła na tylnej części autobusu...brakowało Boba Marleya...
Ciężko się wstawało...Nasz Jacek
A jak ciężko się tańczyło...
Przyszedł czas na pierwsze pożegnania
i podziękowania za udostępnienie mieszkania
Krajobraz Obera...
Słynne Cataratas del Iguazu..
Znacie tego gościa po prawej...tak to przodek Sylwka, też bylismy zdziwieni...
Tak, owszem integrowaliśmy się...a przynajmniej Wisienka...i nasz przewodnik Cesar...Pozdrawiamy
A co, że niby tylko Wisience wolno...akurat!!!
Plac Rzeczpospolitej Polskiej
Kolejne pożegnanie...
Ruiny Misji Jezuickiej i tubylcy...
Miasto Jacka...ale ma słabe znajomości pogody nie załatwił
Dom Jacka...w oknie odbija się nowa chata...chyba jedyna taka w Argentynie...
I rodzina Jacka... Wanda i Łukasz
Kalina i Tomasz, niestety na zdjęciach nie uwieczniliśmy Krysi, ale za to ściskamy i całujemy!!!
Pojazd: Ford Transit, pojemność: 27 osób pod w3arunkiem że na pace były krzesła z jadalni...
Uczyliśmy też dzieci...tańczyć oczywiście...
Nie nie nabijam Jacka na widelec...robimy Asado...cudowny.mhmh..przysmak argentyński...
Jakieś takie wygibasy...
Tak serio...przywitanie oszałamiające...Carlos Pelegrini...
Dom Polski w Rosario, zaraz obok siłownia...Polki w strojach robia wrażenie na mięśniakach argentyńskich :)
Rosario...pomnik flagi argentyńskiej...
Największa w Argentynie fabryka YerbaMate...podobno...nie moiżna sie uzależnić
Podobno...
Dom Polski w Buenos
Tak to też jedliśmy...
Nie tego sie nie je...ale jakoś dalismy radę :)
Buenos Aires by night...
Chciał każdy, ale że w Argentynie nie ma takich Polek to Jacek dostał pozwolenie :)
Don't cry fort me...Argentina
Hebanowe klarnety: Jasiu i Cyprys :)
Tak sie bawimy na salonach...Ambasada Polska
La Boca...Kolorowo...tanecznie...cudnie
Diego Maradony :)
Cyprys juz tyle razy mówił im NIE, a one dalej swoje :)
Ambasador Polski na wspólnym obiedzie
Przedstawiciel Polonii w Argentynie
Pożegnanie na lotnisku w Buenos
Polacy to koczownicy żyjący w dużych grupach...
Może jeszcze tam wrócimy...daleko, daleko...za morzem daleko...
Serdeczne pozdrowienia dla tych, którzy nam pomagali....szczególnie dla Jacka jego żony Krysi, całej jego rodzinie.
Zdjęcia: dostałem 10 cd ze zdjęciami...nie mam pojęcia które są czyje, ale dziękuję Jarkowi, Mirkowi, Agnieszce, oraz Owieczce.
Tekst: Spider